Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΟ «ΡΙΦΟΡΤΣΟ»

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ


Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΘΑΚΗΣ ΤΟ 16o ΑΙΩΝΑ

Ο ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΙ Η ΚΕΡΚΥΡΑ ΤΟΥ

Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΔΑΜΗΣ, εκδ. fagotto
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς φιλόμουσος για να γνωρίζει το όνομα του Νικολάου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου: η ταύτιση του Κερκυραίου συνθέτη με τη μελοποίηση του Εθνικού Υμνου, το κατέστησε οικείο σε όλους τους Ελληνες. Ταυτόχρονα, όμως, κράτησε τον ίδιο και το έργο του στην αφάνεια, καθώς το ενδιαφέρον των πολλών περιορίστηκε στη σχέση του με τον Διονύσιο Σολωμό. Ελάχιστα στοιχεία για τη ζωή και τη δράση του είναι ευρύτερα γνωστά. Πολύ λίγα γνωρίζουμε για έναν άνθρωπο ο οποίος, καθώς φαίνεται, υπήρξε σημαίνουσα προσωπικότητα των Επτανήσων, συμμετείχε ενεργά στη διαμόρφωση της μουσικής ζωής της Κέρκυρας, αλλά και στη διαχείριση της εξουσίας κατά την περίοδο της Βρετανικής Προστασίας. Λίγα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για ένα συνθέτη με πολυσχιδή προσωπικότητα, μουσικοαισθητικά ενδιαφέροντα και φιλοσοφικές αναζητήσεις. Σύγχρονος του Ροσίνι, ο Μάντζαρος γεννήθηκε το 1795. Εκείνη την εποχή τα Ιόνια ανήκαν στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Στη συνέχεια, ο συνθέτης και η οικογένειά του έζησαν τη γαλλοκρατία, την Ιόνιο πολιτεία, την αγγλοκρατία. Οταν πέθανε το 1872, η Ελλάδα ήταν κυρίαρχο κράτος και είχε ενσωματώσει τα Επτάνησα.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ 20Ι6


ΣΠΥΡΟΣ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗΣ Ο ΓΛΥΠΤΗΣ

Βάση της Τέχνης, δεν είναι οι ατελείωτες διανοουμενίζουσες περί αυτήν συζητήσεις αλλά η Ανάγκη. Και μοιραία η πραγματικότητα αυτή καθιστά τον καλλιτέχνη, όποιας μορφής τέχνης, έναν κατ’εξοχήν χειρωνάκτη.
Η πρακτική αυτή διάσταση της Τέχνης μπορεί να εξηγηθεί και με το παράδειγμα πολλών, ακόμα και πρυτάνεων, καθηγητών της Σχολής Καλών Τεχνών, που μιλώντας μαζί τους, έχεις την αίσθηση ότι πριν απ’όλα μιλάς με έναν μάστορα· έναν ποιητή όμως μάστορα!
 Ο Σπύρος Χουρμούζης ο γλύπτης, γεννήθηκε γι’αυτό. Γεννήθηκε για την Τέχνη· για την ποίηση και την μαστορική της.
Παιδί του σεισμού του ΄53, δεν αξιώθηκε να πάει στην Σχολή Καλών Τεχνών.
Οι ανάγκες ήταν άλλες. Όμως γι’αυτό ακριβώς αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ειδικό βάρος το ότι η Ανάγκη του για Γλυπτική, υψώθηκε πάνω από τις τρέχουσες ανάγκες και από τον αδυσώπητο χρόνο και στράφηκε συνειδητά σ’αυτήν.
Πολλοί μπορούν να το κάνουν αυτό. Ο Σπύρος Χουρμούζης όμως διαθέτει 2 επιπλέον πολύ σημαντικά προσόντα, γνωρίσματα του αληθινού καλλιτέχνη.
Το πρώτο είναι το έμφυτο ταλέντο του:
Σμίλεψε το πρώτο του έργο, χωρίς να έχει δει ούτε σκαρπελιά γλύπτη· - ένας αληθινός αυτοδίδακτος χειρωνάκτης!- και μιλάμε για ένα αποτέλεσμα πανομοιότυπο –αυτό δεν μπορεί να τουτο αρνηθεί κανείς- με την φωτογραφία που έβλεπε.
Έχει άριστη αίσθηση του χώρου, όχι μόνο σε ότι αφορά την γλυπτική, αλλά πρωτίστως την ζωγραφική· γι’αυτό είναι και ένας ζωγράφος με πάρα πολύ καλό σχέδιο· ενώ τα χρώματα – όπως παραδέχεται και ο ίδιος- τα ψάχνει και πειραματίζεται με αυτά, επιτυχημένα ωστόσο, με σωστό ένστικτο.